

Gürcü dediler ona…
Hüseyin Sözer’iydi Gürcü dediler ona.
Çatık kaşlıydı. Sertti bakışları. Haksızlıklara karşı çıktı. Dikti duruşu, bir kale gibi dikti.
Eşinin dostunun arkasında dik durdu. Kimsenin önünde eğilmedi.
Yedi içti, doğru bildikleriyle yaşadı. Gözü arkada hiç kalmadı.
Boyunu bosunu görenler maşallah dedi.
Günlerden bir gün, yolu İstanbul’a düştü.
İnce çizgili tatlı renkli bir kadife pantolon, üzerinde vişne kurusu gömleği…
Omuzları dik ve genişti. Uzun kaslı kolları yağ tabakasıyla örtülüydü.
Dik yürürdü.
Bir omuzunda doğduğu toprakların heyecanı…
Çoruh’un hırçın yüzü, deli akışı, ateşli sevdası, balyoz yumruğu…
Diğerinde, Beyoğlu’nun sokakları; kalabalıklar, süslü gece lambaları...
Şuh kadınlar, kabadayılar, sokağa inen müzik sesleri…
Beyoğlu!
Bey sokağı İstanbul’u içine almış.
Bir ucundan bir ucuna İstanbul’u bir elbise gibi giymiş üzerine.
Renk renk, cıvıl cıvıl…
Kelebeklerin uçuştuğu sarı ışıkların aydınlattığı parke taşlarında…
Bir deniz gibi gülüyor İstanbul.
Gündüzü başka, gecesi bir başka… Keyif üstüne keyifli...
Deniz kokan İstanbul’un en renkli sokağı…
Tinercisi, afyoncusu, sarhoşu, üçkâğıtçısı, düzenbazı…
Arsızı, namussuzu, dolandırıcısı, yosması, aşüftesi, kabadayısı…
El birliği etmişler. Birlikte. Hepsi orada…
Beyoğlu’na inen ara sokaklar dolu, Beyoğlu ağzına kadar dolu.
Yürek burkan, yanık, ince, yaygısı hoş bir melodi iniyor balkonlardan.
Cebinde parası göğsünde sağlam yüreği...
Gürcü dik yürüyor. Yüreği sağlam. Ağır adımlarla dik yürüyor.
Etrafına bakıyor arada bir, birkaçına gülümsüyor.
Kaşları çatık. Çatık kaşlarıyla gülümsüyor Gürcü.
Ömer Yerlikaya’nın romanı, Bu Şehrin Delikanlısından arkadaşı Dilaver yanında...
Dilaver içine kapanık, suskun, içkin, çekingen bir yanı var.
İlk kez geldi Beyoğlu’na.
İnsan selini gördü. Aklı gitti.
Bir yandan insan yığını diğer yanda kaldırımı aydınlatan renkli ışıklar aldı gözünü.
Göğsü inip, inip çıktı.
Huzursuz.
Belli etmeden. Belli etmeden baktı arkadaşına.
Gürcü sessiz, sakin ve umarsız...
Onun bu hali ömrünü bitirecek. Kıskandı. Arkadaşını kıskandı Dilaver.
Keşke senin gibi…
Senin gibi umarsız...
Hiçbir şeyi dert etmeyen…
Keşke senin gibi…
Dert etmeyen birisi olabilsem…
Güldü.
Gülüşü kendineydi. Kimseler görmedi gülüşünü. Hüzünlü bir gülüştü.
Dikene oturan güneş gibi kara bir hüzün sindi alt dudağına.
Etli, sarkık. Alt dudağı titredi. Karısı geldi aklına.
Esmer yüzünde ışıldayan kara gözlerini gördü.
Sokak lambasının ara sokağa bakan yüzünde.
Özledi karısını.
Düşünde, düşüncesini kucaklar gibi. Düşünde kucakladı karısını.
Kara gözlü kadın. Titredi. Gün yeniği dudağı… Uçuk dudağında.
Bir leke gibi...
Bir leke gibi duruyor. Gün doğumuna...
Döner, döner gün doğumuna, bekler kocasını.
Bir gün, iki gün, üç gün…
Her çıkışı, her gidişi yeni bir hasret.
Yürek yakan yeni bir hasret…
Göğsü inip, inip çıktı. Bacakları. Bacakları titredi kara gözlü. Kadın kara gözlü.
Avuç içini kokladı. Kocasını koklar gibi. Kokladı. Başını kaldırdı.
Kaldırdı. Mavi havayı çekti içine.
Küçük bir yel çıktı. Güneş inmiş eteğini. Kırmızı eteğini dalgalandırdı.
İki eliyle karnını yokladı. İç geçirdi. Derin derin iç geçirdi kara gözlü kadın.
Birkaç adım attı. Gölgelerin yığıldığı yamaçlara…
Yamaçlara baktı.
Birinde gördü kocasını.
Düşünde gördüğü gibi gördü.
Döndü. Yürüdü. Mutluydu.
Saçları uçuştu rüzgârda.
Kırmızı eteğinde güneş oynadı.
Deli horon oynar gibi…
Saçları, eteği oynadı. Küçük adımlarla...
Küçük adımlarla yürüdü maviliklere.
Beyoğlu ışıl, ışıl…
Arada bir eliyle dokunuyor omzuna Gürcü. Gözleriyle gülüyor arkadaşına.
Beyoğlu karmaşası. Karmaşası bir tılsım... Çözülemeyen bir bilmece sanki…
Sarı sokak lambası altında iki genç, ateş böceği gibi sokulmuş birbirine.
Ateş böceği gibi sevişiyor.
Beyoğlu’nda sadece… Sadece ikisi var. Mavi kot giyiyor ikisi de.
Oğlan eğilip, eğilip öpüyor kızı. Dilaver başını. Başını çeviriyor.
“Rahat ol, Beyoğlu burası.
Bu sokağı, bu sokağın içindekileri de başka yerde göremezsin”, diyor Gürcü.
Çakırkeyif. İkisi de çakırkeyif.
Gürcü yürüyüşüyle, yakışıklılığıyla pek çok dilberin iştahını kabartıyor.
Gürcü yürüdükçe Beyoğlu Sokağı adımlarının tınısıyla çın çın...
Çın, çın… Siyah beyaz sesle çın, çın…
Siyah beyaz sesle çınlıyor.
Arabeskler, müzik, kalabalığın sesi… Sesler birbirine karışıyor.
Sokak gecenin açılmasını bekliyor. Hiç bitmeyecek bir geceye uzatıyor ellerini.
Bir kadın iniyor ara sokaktan, bir kadın sarkıyor balkondan.
Işıltılı bir yıldız göz kırpıyor.
Yıldızların altında. Işıltılı sarı saçları döküldü balkondan.
Omuzlarını kaldırıp, kaldırıp gülümsedi kadın.
Olduğundan geçkin yüzü yorgun, gözlerinde bir çocuğun gözleri saklı hala...
Hüzünlü bir ifade saklı, tutsak bir nehir gibi…
Tutsak bir nehir gibi kırgın…
Gün yeniği inmiş kırmızı dudağına. Kadın gördü Gürcü’yü.
Işıltılı saçlarını dalgalandırdı yeniden.
“Analar ne erkek doğurmuş!
Beyoğlu böyle civan görmedi. Heybetin yeter, yatağın olurum gel” dedi.
Gürcü kaşlarını indirdi. Güldü. Sıcak sesiyle güldü Gürcü.
Dilaver önüne baktı.
“Gidelim buradan” dedi.
Yürüdüler. Birlikte yürüdüler.
Çığlık çığlığa bir kadın çıktı önlerine. Çığlık çığlığa…
Güz dağının korkusu hapsolmuş gözlerine.
Bir sarhoşun elinde... Koşup, koşup dönüyor.
Ağız dolusu argoyu. Kusuyor hırıltılı sesiyle.
Adam atik. İnatçı. Keçi gibi inatçı… Bırakmıyor kadını. Vuruyor. Acımadan.
Acımadan vuruyor.
Dudağı patladı kadının. Çizgi, çizgi kan indi, dudağından çenesine. Kadın korktu.
Kan, çizgi çizgi çenesine indi. Kurtuldu adamın elinden, Kaçtı yeniden.
Kanlı ağzıyla.
Kanlı ağzıyla uğuldadı.
Sokak lambaları kırmızıya döndü sarıdan.
“Gidelim” dedi Dilaver.
Gürcü durdu.
Birisi sokuldu yanına. Elinin tersiyle itti göğsünden. Elinin tersiyle itti Gürcü’yü.
“Çık, dedi. Üzerinde ne varsa hepsini çık.”
Gürcü önce Dilavere sonra göğsünden iten adama baktı.
“Gidelim” dedi Dilaver.
Kötü şeyler olacağını hissetti. Elini cebine attı. İki banknotu uzattı adama.
Bileğinden kavradı, sok onları cebine diye bağırdı Gürcü. Sok onları cebine!
Dilaver şaşkın, başını önüne eğdi, parayı cebine soktu.
Gözlerine baktı Gürcü’nün.
“Gidelim, gidelim, gidelim...”
Diyarbakırlıydı Dilaver. İyi adamdı. Kötülükler yosun tutmasın istedi hep.
Hayrandı arkadaşına.
En çokta korku bilmez yüreğine hayrandı.
Müzik sesleri, gürültüler çoğaldı. Beyoğlu giderek geceye ısınıyordu.
İki kadın çıktı ara sokaktan.
Işıltılı elbiseler içindeydi ikisi de. Boyları aynıydı.
Biri omzuna asmıştı çantasını, diğerinin elindeydi.
Alımlı bacaklarıyla kalabalığa yürüdüler.
İki kadının topuk sesi çizgi çizgi dövdü kaldırımı.
Adam Gürcü’yü yeniden itti. Gürcü yeniden baktı, acıdı, git dedi, adama.
Adam gitmedi, elini uzattı. Çık dedi hepsini.
Gürcü sağıyla bir tokat indirdi. Adam yerdeydi.
İki eli tokat yediği yanağında, üst üsteydi. Yüzü seğirdi.
Gözlerine inen acıyla uzaklaştı.
“Çakma bunlar” dedi Gürcü arkadaşına.
“Gidelim” dedi Dilaver.
“Olmaz”, dedi Gürcü, yeniden yürüdüler.
Yüzü sakalında kaybolmuş ihtiyar bir adam gördü köşede.
Sessiz, kendi halindeydi. Kıvırcık kıvırcık top sakalı… Ona yaklaştı Gürcü.
Sırtını okşadı.
İhtiyar, kırmızı sakalıyla baktı. Gürcü iki banknot sıkıştırdı eline.
Gözleri fal taşı gibi açıldı ihtiyarın.
Konuşamadı, sesi titredi. Yeniden okşadı sırtını, güldü.
“Gidelim” dedi Dilaver.
Taksime, otele doğru döndüler.
Beyoğlu şen, şakrak...
Geceye omuz vermiş kalabalık giderek arttı. Çalgı, çengi ayyuka çıktı.
Kalabalığın içinde birisi durdurdu Gürcü’yü. Gür bıyıkları kara yağız yüzü.
Kara yağız yüzü vardı. Okkalı adamdı. İri bedeni kas yığınıydı.
Gürcü istekle durdu bu kez.
Vişne kurusu gömleğinin kollarını geriye çevirdi.
Yalın bilekleri çıktı ortaya.
“Gidelim”, dedi Dilaver.
Birden beş altı iri kıyım adam kale surları gibi dikildi önünde.
Çevirdiler etrafını.
Huzursuzluğu arttı Dilaverin.
Gidelim, dedi. O akşam Beyoğlu sokakları bu sözü çok duydu.
“Sen sakın karışma diye bağırdı Gürcü. Ne olursa olsun. Sen sakın karışma.”
Gürcü adamların ortasında… Sokak durdu. Beyoğlu durdu. Yıldızlar ışıl, ışıl…
Yüzlerce göz üzerinde… İri kıyım iki yumruk attı. İkisi de isabetle buldu yerini.
Keyiflendi, iki yumruk daha salladı. Lavanta kokusu geldi burnuna Gürcü’nün.
“Hınzır bilerek yumruk alıyor!” Diye söylendi Dilaver.
Yedi adama baktı yedisine de acıdı. İri kıyımın beşinci yumruğu havada asılı kaldı.
Balyoz gibi atmıştı yumruklarını namussuz!
Gürcü sokuldu, kaşlarının üzerine kafayı indirdi. Adam böğürdü, yerde debelendi.
Sokak şaşkın. Sokağın kalabalığı aktı oraya. Yıldızlar ışıl, ısıl…
İki adam birlikte atıldı. İkisini de indirdi Gürcü. İnenler yeniden kalktı.
Birini yakasından kavradı.
Kafayı yeniden indirdi.
Gürcü iştahlandı, dişini dolduran adamlardı bunlar.
Yumruk almıyor, geleni indiriyordu. Solunu kullanmak aklından bile geçirmedi.
“Yok, bunlar çakma”, dedi.
Adamları bir bir yere indirirken şangırrrttt diye bir ses duydu.
Kurşun hızıyla geriye döndü.
Tokadıyla yere serdiği ilk adam sustalısı elinde yerde yatıyordu.
Şişenin kulpu elindeydi Dilaverin.
“Başka çarem yoktu” dedi.
İki arkadaş bakışıp gülüştü. Gözleriyle güldü Gürcü.
Gürcü eğildi, iri kıyım olanı. İri kıyım olanı göğsünden çekip kaldırdı.
Adam darağacında sallanan mahkûm gibi ümitsiz…
“Bütün marifetiniz bu mu kabadayı bozması?” Diye bağırdı adama.
O akşam ilk kez gidelim dedi Gürcü.
Alkış sesleri sokaktan balkonlara çıktı. Balkonlardan sokağa indi.
Arka sokaklara yayıldı.
Kadınlar balkona üşüştü. Hayran dolu gözlerle bakıp alkışladılar.
Göğün yarı ucunda parlak yıldızlar kırpışıp, kırpışıp yer değiştirdiler.
Saçları ışıltılı kadın... Işıltılı kadın Gürcü’ye baktı.
“Beyoğlu senin gibisini görmedi. Helalin var koçum” dedi.
Büyüyen bir kederin hüznüyle iç geçirdi. Yüreği yanıktı.
“Ah yıllar önce…” dedi. “Yıllar önce çıksaydın karşıma. Nerelerdeydin?”
“Hayırsız.”
Kırmızı dudaklarını uzattı balkondan.
“Yalnız senin kadının olurum. Gel.” Dedi.
Gürcü durdu. Heybetli havası, dik omuzlarıyla durdu. Başını kaldırdı.
“Gidelim” dedi Dilaver.
Balkonda yeniden alkış koptu.
“Gel yalnız senin. Yatağın olurum.” Dedi saçları ışıltılı kadın.
“Gidelim.” Dedi Dilaver.
Düşleri, gecenin alevli karnında iki kara göz gibi yandı.
Karısını düşündü. Karısının kara gözleri yandı. Işıl ışıl iki kara göz. İki yıldız gibi…
Işıl, ışıl iki kara göz… İki yıldız gibi…
Karısı, düşlerinin ötesinde göğe yükselmiş bir peri kızı, gelip yüreğine bağdaş kurdu.
Saçlarını okşadı. Ay vurmuş beyaz yüzüne baktı.
Lambadaki alev gibi üşümüştü iki dudağı.
Ay balkonda ağladı. İki kara göz Dilaverin yüreğinde.
Yüreğinde ağladı, Dilaverin.
Gecenin maviye…
Maviye yükselen karanlığında içi gitti.
Beyoğlu’nda alkış sesleri…
Dağ gibi alkış sesleri mavi sulara... Mavi sulara indi.
Can havliyle kaçan sırtlanın aceleciliğiyle…
Issız tepelere… Bir sırtlanın dişleriyle, ıssız tepelere… Issız maviliklere ulaştı.
Gürcü, gözleri balkonda...
Geceye dişlerini geçiren yırtıcı bir güç kükredi içinde.
“Gidelim.” Dedi Dilaver.
Kızlar balkonda. Yıldızlar kırpıştı.
Ay balkona indi. Ay balkonda ağladı.
Saçları ışıltılı kadının memeleri titredi.
Bir kız parmağının ucuyla. Parmağının ucuyla aldı sakızını. Çekip, çekip uzattı.
Siyah, lacivert, mavi gözlerle baktılar. Balkonda ki kızlar.
Küçük beyaz elleriyle, birlikte...
Birlikte alkışladılar Gürcü’yü. Uzanıp, uzanıp yeniden alkışladılar.
Muzaffer bir gülümsemeyle… Elini kaldırdı Gürcü. Balkondakileri selamladı.
O akşam Beyoğlu’nda küçük bir ordu gibiydi Gürcü.
Hüzünlü ay hıçkırdı balkonda.
Gürcü elini kaldırdı. Ay balkonda ağladı.
Saçları ışıltılı kadın elini göğsüne götürdü.
“Sineme gel. Yatağın olurum” dedi.
Yüreği titredi kadının.
“Gidelim” dedi, Dilaver.
Yüreğindeki iki kara göz uçuruma. Uçuruma yuvarlandı. Döndü.
Kalabalığa baktı.
İştahlıydı kalabalık. Sanki bütün gece orada kalıp bütün gece…
Bütün gece alkış sesleri kesilmeyecek…
Sıkıldı. Terledi. Ter taneleri boncuk, boncuk…
Yanaklarından boncuk, boncuk indi.
Mavi giysili bir kadın yaklaştı.
Bakımlı küçük elleriyle...
Küçük elleriyle alkışını gösterdi Gürcü’ye.
Kadının küçük bakımlı ellerinde alkış sesleri büyüdü.
Önce gözleriyle. Gözleriyle güldü. Sonra kırmızı dudaklarıyla güldü.
“Kal bu akşam bey oğlunda, gitme kal. Dudakları titredi kadının.
Dilaver bir kadına... Bir Gürcü’ye baktı.
Kalabalıktan yeni bir alkış yükseldi.
Kanat çırpan güvercinler gibi. Dalga, dalga… Maviliklere dalga, dalga aktı.
Saçları ışıltılı kadın, ağladı balkonda.
“Gitme koçum, kal bu gece.” Dedi.
Sokaktaki kadın Gürcü’ye sokuldu.
“Kal bu gece!”
Dişi ateş böceği gibi sokuldu.
Uzandı. Küçük titreyen dudaklarıyla…
Dudaklarıyla öptü Gürcü’yü.
“Umutlu, umutsuz acı yaşamda, biz acımızı içimize mayaladık.
Acı biberimiz ol kal bu gece,” dedi.
“Gidelim” dedi Dilaver.
Gürcü kalabalığa döndü iki elini kaldırdı. Mızraklarını havaya kaldırmış...
Küçük bir ordu gibiydi. Beyoğlu birbirine karıştı.
Güldü. Gürcü güldü. Beyaz dişleri…
Beyaz dişleri balkonda ki aya ışıl ışıl ışıldadı.
Fötr şapkası kendine çok yakışmış bir bey yaklaştı.
“Bu akşam gönlümüzü fethettin delikanlı.”
“Adını bağışla bize seni buralarda ilk kez görüyorum. Kimsin sen?”
“Adım Hüseyin Sözeri ama bana gittiğim her yerde Gürcü dediler.”
“Belli ki yiğit bir adamsın ama bilmeni isterim geceleri Beyoğlu’nda mertlik aranmaz.
Dayak yiyen o kaçkınlar buraların belalısıdır.
Çok çekmez birazdan etraflarında ne kadar adam varsa dağ gibi yığılır.
Arkadaşını dinle gidin buradan. Yazık olmasın sana!”
“Gidin buradan.”
“Gidelim” dedi Dilaver.
Gürcü üstelemedi. Sağ elini göğsüne götürdü. Kalabalığı selamladı.
Döndü balkona baktı.
Saçları ışıltılı kadın gitme, dedi. Balkona inen Ayı örttü üzerine.
İçinde ki hüznü içti.
Su gibi içti, saçları ışıltılı kadın. Gürcü selamladı. Döndü yürüdü.
Dilaver ilk kez keyiflendi.
“Gidelim.” Dedi. Yüzü ışıkların altında yanıp söndü.
Karısını düşündü yeniden.
“Gidelim,” dedi Dilaver...
Sevgiyle kalın.
Bu makale 1497 kez okundu.
| 14.11.2026 | Ziyaretçi |
| Online | 18 |
| Bugün | 588 |
| Toplam | 28771441 |